آدمی وقتی چیزی را دوست دارد حس مالکیتش گل می کند.
وقتی یک گل زیبا یک خانه زیبا یا ماشین زیبا می بینیم دوست داریم مال خودمان باشد. بچه که هستیم برای بدست آوردنش گریه می کنیم بزرگ گه هستیم ای کاشی گفته و با حسرت نگاهی می کنیم و رد می شویم.
در مورد انسانها هم همینطور است وقتی کسی را دوست داریم او را مال خود کنیم به هر قیمت. اگر این کار ممکن باشد به هر جان کندنی باشد خود را به او می رسانیم و اگر بدست آوردن آن ناممکن باشد یک گلوله از حسرت روی دلمان سنگینی میکند برای داشتنش.تا ابد تا آخر عمر و حسودی کسانی را می کنیم که او را دارند.
اینی که میگم راحت نیست درد و حسرت و فراق و دوری...
الان دارم با حسرت به روزهای بودنت فکر میکنم وقتی نیستی فک میکنم فراموشم کرده ای علائم و قرائن این را نشان می دهد چون نیستی پس بفکرم هم نیستی ! اما می دانم اشتباه فکر می کنم تو هم اگر راه چاره ای داشته باشی به دیدنم میایی با اینکه من از آمدنت بی خبرم از دور نگاهم می کنی. تو هم دلت برایم تنگ می شود هر چند کمتر بر زبان میاوری.
+ نوشته شده در سه شنبه چهاردهم تیر ۱۴۰۱ ساعت 0:43 توسط نیس گیل
|